|
Ta strona zawiera treści z Wikipedii będące na licencji Creative Commons.
Zobacz oryginalny artykuł i autorów. |
Diadem z berylami (ang. The Adventure of the Beryl Coronet) – opowiadanie Arthura Conana Doyle’a z serii przygód Sherlocka Holmesa. Zostało po raz pierwszy
opublikowane w piśmie The Strand Magazine w maju 1892, a następnie w tomie Przygody Sherlocka Holmesa w tym samym roku. Autorem ilustracji do
Fabuła[]
Zawiązanie akcji[]
Znacząca osobistość (tożsamość pozostaje tajemnicą) zaciąga pożyczkę pod zastaw korony z berylami. Choć suma pożyczki jest wysoka, stanowi tylko ułamek wartości korony. Przerażony odpowiedzialnością bankier zamiast ukryć bezcenny zastaw w bankowym sejfie, zabiera go do swej willi i zamyka w szufladzie, którą łatwo otworzyć. W nocy ma miejsce próba kradzieży. Z korony znikają trzy kamienie. O przestępstwo podejrzany jest syn bankiera, Artur, mający hazardowe długi. Mary, bratanica bankiera, twierdzi, że jej kuzyn jest niewinny.
Rozwiązanie[]
Holmes odzyskuje brakujące klejnoty i wykazuje, że sprawcą ich kradzieży był kto inny. Sprawcą okazuje się być narzeczonym Mary - sir George Burnwell. Byli oni w zmowie i gdy wszyscy poszli spać bratanica bankiera wpuściła złodzieja do domu. Na jej nieszczęście Arthur, zbudzony hałasem, próbuje powstrzymać złodzieja i wyrywa mu diadem z którego przestępca uszczknął trzy diamenty. Później Arthur próbuje naprawić diadem (bez trzech diamentów) i na tym nakrywa go ojciec. na szczęście Sherlock Holmes odkrywa prawdę i Arthur nie trafia do więzienia.
Ekranizacje[]
Opowiadanie zostało zekranizowane przez BBC w 1965. Rolę Sherlocka Holmesa odegrał wówczas Douglas Wilmer, zaś w Johna Watsona wcielił się Nigel Stock. Pora roku w ekranizacji została zmieniona z mroźnej zimy na lato.